CZŁOWIEK
Chcąc człowieka dobrze poznać, trzeba z nim beczkę soli zjeść. Co człowiek, to drugiego sędzia.
Co człowiek, to zdanie.
Człowiek do pracy stworzon, ptak do lotu.
Człek raz umiera, raz żyje, tyle jego, co użyje.
Człowieka trudno od razu poznać.
Człowieka zgubić — nie pół rzeczy.
Człowiek człowiekowi bogiem, człowiek człowiekowi wilkiem.
Człowiek bez honoru — kwiat bez woni.
Człowiek do śmierci się uczy, a głupim umiera.
Człowiek dużo może przetrzymać, bo człowiek to nie bydlę.
Człowiek dwa razy w życiu szaleje: raz gdy mu wąs się sypie, drugi — gdy siwieje.
Człowiek, jak kot, do miejsca się przyzwyczaja.
Człowiek jest miarą wszystkiego.
Człowiek nie anioł.
Człowiek przepada, żyje gromada.
Człowiek się nie dla siebie rodzi, żyć mu też sobie się nie godzi.
Człowiek sobie nie wróg.
Człowiek wie, kiedy z domu wyjdzie, ale nie wie, kiedy wróci.
Człowiekowi do szczęścia bardzo mało potrzeba.
Dobry człowiek psa nie drażni.
Dzielnego człowieka robota się boi.
Godzina wiekiem, ze złym człowiekiem.
Każdy człowiek bliźni, lecz przecież, co swój, to nie obcy.
Każdy człowiek to odrębny świat.
Kto nie był ani razu człowiekiem, temu człowiek nic nie pomoże.
Lepszy dobry pies niźli zły człowiek.
Łatwiej okrzesze się kamień, niż człowieka.
Mały człowiek może mieć wielką duszę.
Na bezludziu i pop człowiek.
Nie ma mięsa bez kości, a człowieka bez złości.
O dobrego człowieka trudno na świecie.
Pamiętaj człowiecze, że cię niedługo na świecie.
Pies dobry przeto, że zły, dobry dla swej złości, lecz człeka Bóg nie stworzył do psiej przyjemności.
Póki jeno człowiek ziewa, wszystkiego się niech spodziewa.
Ryba i człowiek psują się od głowy.
Ryba szuka, gdzie głębiej, a człowiek, gdzie lepiej.
Wołu bierze się za rogi, człowieka za słowo.
Złego człowieka karze Pan Bóg przez gorszego.
Zły człowiek jak węgiel: jeżeli nie spali, to usmoli.
powrot do poprzedniej podstrony...