p r z y s ł o w i a

Choć się zgrzeszyło, ale czemu było.
Co najmniej dwakroć ten grzeszy, kto się grzechu nie
wstydzi. Co za młodu zgrzeszysz, na starość odpokutujesz.
Częstokroć grzechy nazwiska cnót mają.
Czyj grzech, tego i pokuta.
Gdzie wielu grzeszy, nikogo nie karzą.
Grzech ciemności szuka.
Grzech jest sam sobie karą.
Grzech nieznany nie bywa karany.
Grzechy spać spokojnie nie dają.
I święty siedem razy na dzień grzeszy.
Jaki grzech, taka pokuta.
Jak Pan Bóg da zdrowie, to i grzechy będą.
Kieby nie grzech, to by człowiek dawno zdechł.
Kto z was bez grzechu, niechaj w grzesznego brata rzuci kamieniem.
Kto za grzech nie żałuje, myśli go powtórzyć.
Lepiej zgrzeszyć i żałować, niż żałować, że się nie zgrzeszyło.
Łacniej cudzy grzech ganić, niż się w swoim poprawić.
Ma diabeł dosyć cukru i grzech czyni słodki.
Natura w las wilka prowadzi, z natury ludzie grzeszyć radzi.
Nie ma tam grzechu, gdzie trochę śmiechu.
Nie sztuka nie grzeszyć, gdy nie możesz.
Rada by dusza do raju, ale grzechy nie puszczają.
Wielkich ludzi wielkie są grzechy.
Zgrzesz sto razy przed Bogiem, Bóg ci przebaczy; ale ani razu przed ludźmi, bo ci tego nie darują.
Żałuje, ale grzechu, a nie za grzech.
Żałuje za grzechy, kiedy już grzeszyć nie może.