p r z y s ł o w i a

Co Polak, to rycerz.
Co Polak, to Stanisław.
Co Polak, to starosta; co Niemiec, to generał.
Czego się inny uczyć musi, z tym się Polak rodzi.
Co Włoch, to doktor; co Niemiec, to kupiec; co Polak, to żołnierz.
Co Włoch wymyśli, a Niemiec zrobi, to Polak kupi.
Co Francuz wymyśli, to Polak polubi.
Gdzie dwóch Polaków, tam trzy strony.
Idź złoto do złota, my Polacy, bardziej w żelazie się kochamy.
Każdy Polak rodzi się do korony.
Mądry Polak po szkodzie.
Największe Polaków przywary: niezgoda koło wiary.
Polak, gdy głodny, to zły.
Polak jak małpa: co ujrzy, to chce mieć.
Polak do kordą, Włoch do akorda.
Polak nie sługa, nie zna, co to pany, nie da się okuć przemocą w kajdany.
Polak, Węgier — dwa bratanki: tak do szabli, jak do szklanki.
Polakom każdy strój wolny.
Polacy nie gęsi i swój język mają.
Polacy poty chwalebni, póki bitni. Póki świat światem, nie będzie Niemiec Polakowi bratem.
Przy Polaku i Niemiec się pożywi, a przy Niemcu ani pies.
U Polaka: co w sercu, to i na języku.
U Polaków zapał słomiany.
W Polaku męstwo, siła, by tylko trzeźwość była.
Wolność Polaków krzyżami się mierzy